| Naar aanleiding van uw artikel ''Houthandel Alberts beheerste de grachten'' in de serie Middelburg 1940, PZC 3 april 2010:
Mijn moeder Jenny Meijer heeft met haar ouders en broer Wim, met drie andere gezinnen, de kerstdagen en jaarwisseling van 1944/45 doorgebracht in het schaftlokaal van Houthandel Alberts. Het lag vol stro en munitie, herinnert mijn moeder zich.
Ik ken haar verhaal over de kachel, die in het midden stond en waarin nat hout werd gestookt. Een keer was het deksel van de kachel met een enorme klap tegen het plafond gevlogen, omdat er munitie tussen het stookhout zat. Omdat de kachelpijp in slechte staat was, werd die steeds verder ingekort, daarmee schoof de kachel steeds verder op naar achter, weet mijn moeder nog.
Een zoon van medeschaftlokaalbewoners bracht soms Engelse soldaten mee, die sigaretten (Players) deelden. Eerder had mijn opa al alles gerookt, wat maar wilde branden, werd verteld in de familie.
Mijn moeder verbleef in het schaftlokaal tot 18 januari 1945. Het gezin keerde toen terug naar het gehavende Vlissingen en betrok Lambrechtsenstraat 27. 'In het dak zat een groot gat en er zat geen glas meer in de ramen', schreef mijn moeder later aan haar zuster Dien, ' en de eerste nacht liep de buurt en ons huis onder water door springvloed'.
Vandaag las ik over Houthandel Alberts en over het schaftlokaal, dat een prachtig gebouwtje was, opgetrokken in art-deco-stijl. Wat leuk om te lezen! Ik zocht eens naar foto's van het schaftlokaal, maar vond ze niet.
|
| Henk Feij, Vlissingen |
| Uw artikelen over oud Middelburg lees ik graag , temeer ik in de puinhopen van Middelburg 1945 ben opgegroeid. Wij woonden op de Dam 1945 en zijn als een van de eersten gaan wonen op de Nieuwe Vlissingseweg na de drooglegging van Wacheren. Ik heb nog een foto van ons huis onder water. Wat mij nog steeds ergert is de verdere afbraak van monumentaal Middelburg na de oorlog in de jaren 1960-75 door het gemeentebestuur vooral onder de leiding van wethouder Baars (ARP). Ik bedoel hiermee het afbreken van een kant van de Segeerstraat , allemaal monumenten. De aanleg van het Damplein, een grote schande . Hoeveel monumenten heeft dit niet gekost. Het afbreken van het Wagenplein , grote delen van de Geere en Achtersingel ten behoeve van de aanleg van het Tangent. Dit alles om zoveel mogelijk autos in de stad te krijgen. De aanleg van de Kaaienroute waartegen door de bewoners zwaar is geprotesteert ,met spandoeken en acties in het gemeentehuis. Voor het eerst in deze regentenstad.Hierdoor werden de vrijwel ongeschonden Kaaien een autoweg en dat is nog zo. Kunt U over deze afbraak niet eens een vervolgreeks maken ? Waaruit de omgang met de overgebleven monumenten door de gemeente naar voren komt. Wat er nu zit als bestuur en ambtenaren is niet veel beter . Middelburg Monumentenstad is een lachertje.
|
| M.P. van Schaik, Middelburg |
| Naar aanleiding van de foto bij het artikel in de PZC van 13 maart het volgende. Het getoonde model is een prachtig model van Hr. Ms. De Ruyter. De bouw van de kruiser is gestart op 16 september 1933. Het schip is in dienst gesteld op 3 oktober 1936 op de werf van Wilton-Fijenoord in Schiedam in het bijzijn van H.M. Koningin Wilhelmina. Op 12 januari 1937 is het schip vanuit Den Helder vertrokken naar Ned. Indië.
Op 5 maart 1937 kwam het aan in Tandjong Priak. Het is nooit meer terug geweest in ons land.
Op 27 februari 1942 is het in de Slag in de Javazee tot zinken gebracht, waarbij 360 Nederlandse marinemensen het leven lieten.
Tussen de indienststelling en het vertrek naar Ned. Indië heeft het schip nog een kennismakingsbezoek gebracht aan Vlissingen. Als jongen van twaalf (zoon van een ex-marineman met veel belangstelling voor de toenmalige marineschepen) heb ik toen met heel veel andere Vlissingers een bezoek aan het schip kunnen brengen.
Enige jaren geleden heb ik nog een tweetal kartonnen bouwplaten van dit schip gemaakt. Daardoor kan ik met zekerheid beweren dat het model in het bedoelde artikel een model is van Hr.Ms. De Ruyter. Omdat blijkbaar niet bekend was om welk schip het ging, heb ik gemeend enige duidelijkheid te moeten verschaffen. |
| H. Stroo, Vlissingen |
| In reactie op uw publicatie over 'De Melksalon' in Middelburg. De ober op de foto is David Rijkse, mijn vader, jarenlang in dienst geweest bij dhr. Reijnierse. |
| David Rijkse |
| Het onderschrift bij de foto (PZC 6-2-2010) zou de suggestie kunnen wekken dat het de boot was omschreven in het artikel van Wil Jongepier. De boot op de foto is niet de omschreven boot waarmee Wil naar Rotterdam is gevaren. Dat was de Koningin Wilhelmina met in de zomer 3 afvaarten naar Rotterdam en in de winter 2 afvaarten. |
| W. Gast, Middelburg |
| Naar aanleiding van de foto in de P.Z.C. van 23 Januari en 6 Februari 2010.is Lou van Eenennaam in het huis op de hoek van de Rouaansekaai geboren. Hij vertelde ook dat naast de woning van zijn ouders links een schilders bedrijfje (werkplaats) heeft gezeten. Dit klopt helemaal, het was het schilders bedrijf van Cornelisse, ik was namelijk bevriend met de zoon van dhr. Cornelisse, Wim Cornelisse,zij woonden toendertijd aan de Kinderdijk.(nummer onbekend). Wim Cornelisse is begin jaren 50 geëmigreerd naar Canada (Vancouver) waar zijn vriendin woonde.
|
| P. Gilde, Vlissingen |
| Hierbij wil ik even reageren op de foto die geplaatst is in de pcz van 23 jan.jl.
De foto toont een huis aan de Hoek Rouaansekaai-Dwarskaai, deze woning
werd bewoond door de familie van Eenennaam ( Lou ) met Catharina Overweel
Ikzelf, Lourence van Eenennaam ben hier geboren in 1941. Het gebouw rechts
van ons huis was de Steenrots en links was volgens mij een schildersbedrijfje
maar met zekerheid kan ik dit niet zeggen. Wij zijn vanuit dit huis nog
geevacueerd geweest, vermoedelijk omdat Walcheren onder water werd gezet,
naar Wolfaarstdijk . Een grote woning was het zeker want een broer van mijn
vader heeft met zijn vrouw nog bij ons in gewoond in de oorlog.Ook Jan Pauwe
( ome Jan Pauwe voor ons ) had boven een kamer bij ons in de oorlog. Dus daar
uit concludeer ik dat het een groot huis moet zijn geweest en zeker boven! Verder was er links op de foto nog een cafe Het Jagertje en Frans, een zoon van de eigenaar, ging dan bij ons over het dak naar zijn huis als hij niet meer binnen kon komen.
In 1951 zijn wij ivm werk van mijn vader naar Vlissingen verhuisd dus van na die tijd weet ik over deze woning niks meer.
Ik hoop dat U er iets aan heeft en verblijf met vriendelijke groeten.
|
| Lourence van Eenennaam, Enkhuizen |
| De site Middelburg 1940 is een buitengewoon initiatief dat veel reacties teweeg zal brengen. Alleen het adressenregister geeft al aanleiding om herinneringen op te halen. De namen krijgen gezichten, de straten herleven en de beroepen krijgen een wonderlijke bijklank. Ook namen van mensen die helaas niet meer leven of nog erger, die in de oorlog zijn afgevoerd naar een verschrikkelijke bestemming. Voor die mensen is het goed ze met eerbied te herinneren.
Helaas kom ik ook tot de ontdekking dat adressen onbenoemd zijn gebleven. Zo zijn op de Vlasmarkt zelfs 21 adressen niet ingevuld. Volledigheid zal niet gegarandeerd kunnen worden, na verlies van zoveel archiefmateriaal door het bombardement van mei 1940.
Desondanks veel lof voor uw initiatief, want hoe belangrijk is het niet dat men de geschiedenis van de stad kent, de familieachtergronden en sociale verbanden waarmee men is opgegroeit, wat de familie oorsprong ook mag zijn.. Het vormt een deel van ieders identiteit. Ook nu. Ook voor deze generatie en die nog komen.
Dat voel ik nog steeds wanneer ik een tocht naar Middelburg maak. Als in de verte het silouette van de Lange Jan verschijnt, dan kan ik niet een gevoel van emotie onderdrukken. Ik kom thuis, al ben ik reeds lang vertrokken.
Mijn jeugd in Middelburg heb ik als heel bijzonder ervaren. Dromend lopen dwalen door alle kleine stegen en straten, met bewondering de statige huizen langs de Dam en Kaai staat observeren. Altijd te laat opschool komen, omdat er zoveel te zien en te beleven was. De geuren van oude boeken opsnuiven in de bibliotheek van het Abdij. Stiekem binnensluipen in historische gebouwen en maar denken dat ik een graaf of gravin zou ontmoeten. Het bestaat niet meer.
Zo’n 10 jaar geleden heb ik die sfeer weer willen oproepen, toen ik met mijn moeder ons geboortehuis bezocht. Op dat moment ontstond bij mij de behoefte om al die herinningen, verhalen, anecdotes en bijzondere voorvallen op te schrijven. Het is een dik manuscript geworden, dat nog steeds in de kast ligt. Misschien is het geschikt
voor een boek, maar ik zoek de juiste vorm, al heb ik wel een vaag idee. Wie weet bestaat er belangstelling voor.
|
| Albert Prins |
| Uw register Middelburg 1940 heb ik bestudeerd,maar twee adressen van de Middelburgse middenstand van die tijd heb ik niet gevonden.
Het eerste adres betreft de zaak van mijn vader P.J.Bos genaamd Bos' Bazar,gesitueerd aan de Lange Noordstraat ongeveer tegenover het midden van het stadhuis tussen enerzijds de garage van Caljouw en Blaas en anderzijds het hotel De Doelen.Deze zaak bestond vanaf ongeveer 1926 en brandde op 17 mei 1940 geheel af.Mijn ouders woonden toen vanaf 1934 in St.Laurens.
Het tweede adres betreft de woning van mijn schoonvader H.A.Weijburg,St.Pieterstraat nr.(w.s.) 44 ;hij was destijds directeur van de Amsterdamse Bank tezamen met de Heer van Westreenen (vader van Kees) |
| A.P. Bos, Middelburg |
| Ik heb een opmerking op het artikel in de pzc van zaterdag 28 november over het cafe bezoek van meester Piet
advocaat van het volk. Volgens het artikel ging hij naar het volkscafe ´t Zinken Toogje in de Geere.
Dit is volgens mij niet juist. ´t Zinken Toogje was in de Beddenwijkstraat. Als het cafe in de Geere bedoeld
werd, dan was dat Cafe de Geere, welk toen gesitueerd was op de plaats van de huidige Rabobank in de
Lange Geere ìngang achterzijde.
De uitbater van het cafe in de Geere was toen Izaak Joziasse. Ikzelf ben in 1948 geboren in dat cafe geboren,
want hij was mijn vader. |
| Henk Joziasse |
| IN de pzc van zaterdag j.l.stond weer een mooi verhaal over Middelburg 1940. Er is echter een foutje ingeslopen.
Het zinken toogje was niet in de geere dat was het cafe van Van der hulst Het zinken toogje was in de beddewijk straat.
In de crisis jaren had men daar een glas bier voor 10 cent.
Bij andere cafes koste het 15 cent.Met de kermis kwam ik er wel eens met mijn vader. Het cafe was erg klein.
Als oud-Middelburger doet het me goed al die verhalen te lezen.
Mijn ouders hadden een cafe waar nu de bouwput is in de korte Noordstraat,dat is tachtig jaar geleden, maar ik heb er nog veel herinneringen aan als kind zijnde.Nogmaals dank voor alle verhalen
ik geniet ervan. Vriendelijke groeten,
|
| Jan. Plantefeber, Oost-Souburg |
| Omroep Gelderland zoekt mensen die als voogdijkind in 1940 bij de Dominicanessen in Middelburg woonden en na het bombardement met de religieuzen naar een klooster in Nijmegen zijn gebracht. In het kader van het programma ‘Vrouwen in Oorlogstijd’ zou redacteur Ilja Elshout in contact willen komen met deze kinderen. Haar emailadres is ielshout@ omroepgelderland.nl en het telefoonnummer van Omroep Gelderland is: o26-3713713. |
| Omroep Gelderland, Nijmegen |
| Bij hetgeen mevrouw J.J. Meliefste-Louwerse uit Serooskerke schreef over haar bezoek aan de Middelburgse Markt, kwamen bij mij ook herinneringen uit de jaren naar boven.
Ik, Corry Geervliet, geboren in 1930, woonde als kind in de P. Krugerstraat in Vlissingen. Naast ons woonden een oom en tante en hun gezin, van wie Anny niet alleen mijn nichtje was, maar ook mijn vriendinnetje. In Middelburg woonde toen een oudtante van ons, een vrouw in Walcherse klederdracht. Zij was jarenlang kokkin geweest in een hotel in Domburg. Soms mochten Anny en ik met de tram een dagje naar haar toe, altijd op donderdag. 'Tante Koos' bakte dan friet voor ons en deed dat voor ons in een puntzak, net als bij een frietkraam. Wij vonden dat geweldig! Maar we kregen ook een dubbeltje voor de markt. En dan zie ik ons weer staan bij die dubbeltjeskraam met die mevrouw (over wie mevrouw Meliefste schreef) met haar harde en welluidende stem, die riep: "Alles voor een dubbeltje!"
Wij zullen wel iets voor onze poppenkamers gekocht hebben, waar we in die tijd veel mee speelden.
Zo'n belevenis uit je kinderjaren vergeet je nooit. Ik vond het leuk dit aan uw redactie te melden. |
| C. Geervliet, Vlissingen |
| Naar aanleiding van uw artikel van zaterdag j.l, wil ik u mededelen dat het schip de"Nieuwe Zorg" als thuishaven Andel in Noord-Brabant had en de eigenaar was dhr Pieter Bos, dat was mijn opa. Later heeft het schip jarenlang als thuishaven Middelburg gehad met als eigenaar dhr Jan Bos.
Op de foto ligt het schip cokes te laden voor Rotterdam, er staan op de wal 2 mannen te praten en 1 daarvan was mijn opa. Mijn vader, ook Pieter Bos staat te kijken bij de laadplank. |
| Lau Bos, Middelburg |
| Het is moeilijk te begrijpen wat oorlog betekent als je 13 jaar oud bent. Tot je op die Zondagmorgen 12 Mei de eerste Franse soldaten op, in onze ogen kleine fietsjes,over de Veerseweg (waar wij toen woonden) zag rijden. Je hoorde de mensen zeggen bij dit ongewone verschijnsel, dat ze hier waren om tegen de Duitsers te vechten op de Sloedam.
Nog dichterbij kwam het woord oorlog, toen we in die zelfde week in Mei van burgemeester Walre deBordes het verzoek kregen om de stad te verlaten, wegens het te verwachten oorlogsgeweld.
Hoewel wij niet in de stad woonden, was het ook voor ons beter onze woning te verlaten. Dit omdat de toenmalige meelfabriek, die aan het kanaal door Walcheren lag,ook weleens doelwit kon zijn van aanvallen en wij daar hemelsbreed niet ver vandaan woonden.
Ons gezin, vader moeder en 3 dochters en een bejaarde tante, vonden samen met veel van onze buren een gastvrij onderkomen in de schuur van de familie Geertse die verder op de Veerseweg een boerderij bewoonden.
Het verhaal gaat nu verder over mijn vader (Krijn van Oosten 1899-1987), die hoewel hij geen brandweerman was, toch werd verzocht om als brandwacht dienst te doen.
Op 17 Mei was dan daar het grote bombardement dat onze mooie stad geheel verwoestte. Ondanks de grote inzet van de brandweer en de helpers was de stad niet meer te redden.
Mij vader stapte op zijn fiets richting Veerseweg. Maar bij het Oost-Indisch huis(door ons entrepot genoemd), werd hij van zijn fiets geschoten en door mensen
die een toevlucht voor de bommen of granaten zochten in de kelder van het gebouw, mee naar binnen genomen. Wonder boven wonder had hij buiten wat schaafwonden en een kapotte broek geen letsel opgelopen. Het (entrepot) was inmiddels ook gebombardeerd, de mensen konden de kelder gelukkig ongedeerd verlaten. Mijn vader pakte zijn kapotte fiets op zijn rug en vervolgde zijn weg. Echter bij het Smids bolwerk aangekomen werd het hem te veel en liet hij zijn fiets achter in de bosjes.
Uren later en erg ongerust zagen we hem de lange oprit van de boerderij opstrompelen, dit beeld is me in die haast 70 jaar altijd bijgebleven, de gloed van de brandende stad en mijn vader die daar eindelijk aankwam.
De volgende dag konden we weer naar huis, wel heel wat anders dan met vele mensen en koeien in een boeren schuur (ik hoor nog steeds het gekletter van plassende mensen in zinken emmers en van de koeien in de goot)
Tot besluit, mijn vader kreeg van de burgemeester een nieuwe fiets en werd ingedeeld bij de puinopruiming in de stad, waaronder ook de voorraadkelder van een drankwinkel viel. En aangezien dit werk nogal wat stof opleverde werd de dorst vast niet met water gelest !
|
| Johanna van Druenen-van Oosten, Vlissingen |
| Wanneer er in mei 2010 uitvoerig wordt stilgestaan bij de vreselijk ramp die Middelburg op 17 mei 1940 trof door de oorlogstoestanden, heeft dat mijn volle instemming. Ik ben in 1919 in Middelburg geboren en heb daar van akelig dichtbij de verwoesting van de stad meegemaakt. Ik heb gezien dat het organisatie-commitë voor die herdenking als titel heeft: Het vergeten bombardement en ik ben bang dat net als bij vorige herdenkingen het echte vergeten bombardement over het hoofd wordt gezien.Dat echte vergeten bombardement vondt niet plaats op 17 mei 1940, maar op 15 met 1940, toen een aantal bommen in en rond de Eigenhaardstraat vielen. Zes buurtgenoten werden daarbij gedood.
|
| L. Cornelisse |
| Wij woonden destijds in de Langeviele op nummer 26, waar thans De Bruijn Meubelen is gevestigd. Ik ben in 1926 geboren en toen dus veertien jaar oud.
Vroeger was Langeviele 26 een ziekenhuis.
Na opheffing van het ziekenhuis kwam er een slager in te wonen. Daarna wij. Vanuit onze keuken keken we
tegen een glazen plafond aan, waar indertijd de operatiekamer gesitueerd was. De slager liet in de achtertuin een kelder bouwen. Een groot luik aan de voorkant en een kleinere aan de achterzijde. In het midden van de kelder zaten twee roosters. Gedurende de oorlog dachten wij uiteraard hier een goede schuilkelder aan te hebben.
Tijdens het bombardement zat ons hele gezin, bestaande uit acht personen, en een hele hoop buren in die kelder. Achteraf levensgevaarlijk, want echt bom-proof was dat bouwsel nou ook weer niet. Eén voltreffer en alles
was weggevaagd. Het oude ziekenhuis bestond uit vier etages..
Op de onderste verdieping was toen onze ( Deko ) limonadefabriek.
Het stond vol met, toen nog, houten kratten limonade, bier etc.
Daar tussen zat je waarschijnlijk veiliger dan in onze “schuilkelder”. Ik zat uiteraard ook in de kelder en hoorde tot drie keer toe de Duitse vliegtuigen overkomen. We hoorden
de bommen fluiten en dan elke keer weer BOEM BOEM BOEM.
Beschietingen vanuit het Sloegebied kan ik me niet meer herinneren.
De volgende morgen moest ik natuurlijk gaan kijken. Heel de stad stond toen in brand. Bij de Pottenmarkt mocht ik niet verder. Daar stond een handbediende brandweerspuit uit Zoutelande met aan
weerskanten hefbomen. Ik moest direct meehelpen met pompen.
Het water kwam uit de kelders van Bakker Brouwer en van de Kamer.
De bakker stopte steeds onze zakken vol met koekjes, dus dat zat wel goed. Af en toe hoorde je een geweldige klap; dan sprong er door de hitte weer een koolzuurfles bij de Drankenhandel Verdonk aan de Pottenmarkt.
Over de tram het volgende.
Deze reed niet meer naar de Markt, want daar lag alles in puin.
Hij stopte in de Langeviele. Dan ging het voorste rijtuig naar de achterzijde en kon dan zo weer terug naar Vlissingen rijden.
Vanuit onze woning boven de zaak konden we alles goed volgen.
Vooral in de laatste tram was het altijd een levendige bedoening.
|
| P.C. Koole, Middelburg |
| Via www.beeldbankwo2.nl kwam ik bij beeldnummer 118702.
Deze foto is van de neergestorte klok van de Middelburgse Lange Jan.
In deze klok zitten 3 kinderen en ik vraag mij af of deze kinderen nog in leven zijn en zo ja dan is het misschien aardig om van deze kinderen een artikel te plaatsen in uw PZC.
Deze foto vind ik eigenlijk een pracht voorbeeld van hoop op de toekomst na de oorlog van 1940-1945.
Wat mij ook opviel bij het bladeren door de beelden van het Zeeuws Archief is dat de Lange Jan eigenlijk net klaar was met een spits restauratie of mischien nog niet afgerond was. |
| A.W. Wirtz, Middelburg |
| Naar aanleiding van de foto’s van de tram in de Langeviele Middelburg herinner ik me dat mijn vader, die vroeger op de Pottenmarkt woonde waar zijn ouders een winkel hadden, wel eens heeft verteld over de tram.
Als de tram de stad in kwam moest er een man met een vlag voorop lopen om de mensen te waarschuwen.
Ook bracht de tram werkmensen van de Schelde mee en als die hun loonzakje hadden gekregen. Gingen ze uit de tram eerst naar het Zinkentoogje waar de borreltjes al klaar stonden. Dat zullen ze vast niet allemaal gedaan hebben maar voor een aantal van hen was dat een vaste gewoonte.
|
| Rob Augustijn |
| Met veel interesse lees ik de rubriek Middelburg 1940 in de PZC. Ik ben van maart 1924 en kan me wel wat herinneren. Als mijn grootouders op donderdag naar Middelburg moesten, mochten wij elk jaar in de vacantie een keer mee. Mijn moeder ging ook mee, m'n zus, een nichtje en ikzelf.
Dat was een hele belevenis zo'n dagje uit, in die tijd. De markt was veel groter dan nu. De tram kwam uit de Langeviele, draaide voor het stadhuis en reed terug naar Vlissingen.
's Middags gingen we iets eten in het Chr(?) Mil. Tehuis in de Nieuwstraat, meen ik.
Op de markt stond een Joodse vrouw met een dubbeltjeskraam, o.a. speelgoed en souvenirs, en wij mochten dan iets uitzoeken. Die mevrouw kon heel hard roepen. Je kon ze over de halve markt horen: "Alles een dubbeltje dames en heren, alles een dubbeltje. Zoek maar uit!"
Wat ik me ook nog herinner is de sproeiwagen, getrokken door 1 of 2 paarden. Die wagen reed als het warm was de markt rond en sproeide de straten nat ter verkoeling. Of de wagen ook tussen de kramen reed weet ik niet.
Wat ik nu zo graag zou willen weten: waar is die sproeiwagen gebleven? Is de wagen ook door de brand verloren gegaan of staat hij ergens in een museum. Dit zou ik graag willen weten en hoop ik een antwoord op te ontvangen.
|
| J.J. Meliefste-Louwerse, Serooskerke |
| goed artikel over de Wal , over mevr. Paliwado.
Zelf ben ik op zoek naar een afbeelding van het bananen -pakhuis.
Op door u geplaatste foto ik zie alleen ,naast de winkel van de dames Le-Cointre, een zwarte vlek. Is er ook een betere foto beschikbaar bij u.
Betreft dus PZC.1 augustus pag.21 , foto van meisje met fiets, Sien den Hollander.
Bij voorbaat mijn dank voor de genomen moeite.
|
| G.van Kleven, Middelburg |
|
Mijn vader was koster van de R.K. Kerk in de Lange Noordstraat in Middelburg. Wij woonden in de Lombardstraat, achter de kerk. Ik was 5½ jaar oud in mei 1940. Geboren achter de kerk had ik veel ruimte om te kruipen en te leren lopen. Verstoppertje in de biechtstoelen spelen en op de trap van de preekstoel klimmen – gelukkig viel het deurtje dicht – en begon ik mijn eerste lezing als lectrice met ” ja, ja, Mama en Papa, Digna hier”.
Achter onze woonkamer begonnen de hoge lange gangen, waar ik vooral in de donkere St. Nicolaastijd bang was, naar de bibliotheek en de kerkmeesterskamer. In de bibliotheek had mijn moeder een klein winkeltje met devotionele voorwerpen. Mijn moeder hielp mijn vader in de kerk en daarom denk ik dat ik al heel vroeg naar de kleuterschool ben gegaan. In deze veilige warme rustige periode kwam geleidelijk verandering. Mijn eerste oorlogsherinneringen waren de zilveren vogels, die mijn vader in onze tuin in de lucht aanwees. Hij was er niet blij mee, maar ik vond het wel prachtig.
In de pastorie gelegen, schuin tegenover de kerk, was in de tuin een schuilkeldertje gebouwd, waarschijnlijk tussen de mobilisatie van augustus 1939 en mei 1940. Pastoor Voorham voelde de oorlogsdreiging goed aan. Het schuilkeldertje is voor ons gezinnetje en de twee kapelaans de redding geweest. (gedeelte oorlogsherinneringen opgetekend in 2002)
|
| Digna Mahieu - Plaizier, Breda |
| Er wordt er weer gedacht over de oorlog 1940 /1945.
Ik, toen als klein jongentje van 9 jaar, heb ik nu ook nog wat herrineringen van die tijd van het laatste moment van de bevrijding
die ik nooit meer in mijn leven zal vergeten. Nu ben ik inmiddels 73 jaar,en een geboren vlissinger en woon nog steeds in de Kasteelstraat
Wij waren geevacueerd de laatste maanden van de oorlog in de Bogardstraat in Middelburg, met heel onze familie, daar er pamfletten per vliegtuig werden uitgeworpen,dat heel vlissingen door de Engelsen werd plat gebombardeerd.
In dat huis was een grote kelder aanwezig. In middelburg had mijn opa die woning voor de gehele familie gehuurd.
Ik kan me nog goed herinneren ,dat was op de bevrijdingsdag ,dat er een Duitse soldaat bij ons aanbelde ,en mijn tante deed toen de voordeur open,dat er een Duitse soldaat naar binnen kwam,en vroeg aan mijn tante of hij de papieren die hij in zijn hand had hier kon verbranden,waar mijn tante vroeg,geef maar hier dan vernietig ik ze wel,waar op hij zelf riep(nein dat doe ik zelf )
en waren er tegels op de vloer in de gang zodat mijn tante hem een doosje lucifers gaf,en hij de papieren op de grond lag,en deze dan aanstak,het waren er heel veel,zodat de gang ineens vol rook stond,en hij net zo lang wachte tot het uitgebrand was,en er toen als een haas er van door ging,daar hij bang was gevangen genomen te worden door de Engelse soldaten,die er toen al op de markt van Middelburg waren.
Mijn tante was zeker een paar dagen overstuur van dit voorval.
Ook herinner ik me nog,dat mijn ome die daar ook logeerde met de bevrijdingsdag met een paard van die Duitsers naar huis kwam,die had hij van de Duitse weermacht gestolen,en die wilde hij door de gang naar de achterplaats brengen,en daar het heel brede gang was kon dit ook.
Maar mijn oma vroeg aan hem,wat ga je met het paard doen ,en hij antwoorde dat hij deze wilde slachten en er dan voor ons veel vlees in voorraad zou zijn,en we geen honger meer hoefde te lijden.
Waarop mijn oma zo kwaad werd,en hem met paard en hijzelf de deur uit duwde en riep ze hem nog na van,als ze je pakken met een Duits paard word je dood geschoten,en werd hij ook bang,zodat hij hem ergens in Middelburg los heeft gelaten.
Een paar dagen na de bevrijding zijn we mijn vader was de oudste van 3 broers en 2 zusters weer naar Vlissingen in de Kasteelstraat waar wij van daan kwamen verhuisd,en reden we met nu een gehuurde paard en wagen langs het Kanaal door Walcheren weer naar huis,waar alles zo ik me kan herinneren kapot was geschoten,maar wij waren als eerste weer in Vlisingen,zodat mijn vader het huis helemaal heeft opgeknapt,want heel het dak waren alle pannen kapot zodat hij ze als eerst heeft gemaakt en heb er zelf nog 15 jaar met plezier gewoond.
Dit is nog een herinnering van de oorlog
|
| Jaap Weijermans, Vlissingen |
| Tot u richt zich een oud-Middelburger. Ik (*1-1-1928) heb mijn jeugdjaren van 1930 tot 1947 in deze stad doorgebracht. Ondanks de moeilijke oorlogsjaren, die ik heel bewust heb meegemaakt, heb ik er fijne herinneringen aan over gehouden.
Wij verhuisden in 1930 van Amsterdam naar Middelburg en betrokken een pand aan de Sint Pieterstraat A72a. Naar ik mij vaag herinner was het een kast van een (huur)huis, weliswaar oud maar gezellig. Het was pal naa Drukkerij den Boer gelegen. Kan dat kloppen?
Dat lawaai van de drukkerij was tevens de reden om in 1933 te verhuizen naar een pand aan de Veerse Singel, waar het veel rustiger wonen was. Mijn moeder kon namelijk niet langer tegen het lawaai van de machines, die 's morgens zeer vroeg begonnen te draaien.
Misschien aardig om te vertellen is, dat ik mij herinner, dat ik op een zondagmiddag op ons binnenplaatsje achter het huis met een gekregen bal ging spelen. Ik zal toen 3 of 5 jaar geweest zijn. En ja hoor, daar ging op een gegeven moment de bal door het bovenlicht van de drukkerij. Mijn vader was uiteraard zeer boos. Aan de hand van mijn vader moest ik maandagmorgen daaropvolgend al vroeg mijn excuses gaan aanbieden. Ik vergeet het nooit meer! En ik wilde uiteraard ook nog eens een keer mijn bal terughebben!
Nu heb ik enkele vragen:
Zijn er nog foto's van de drukkerij en mogelijk het huis op nummer A72a?
Ik zou graag in het bezit willen komen van één'of meerdere foto's van de vroegere H.B.S. te Middelburg uit de periode 1941-1947. Begin november 1944 werd de H.B.S. zwaar beschadigd en kregen wij daarna les in verschillende noodlokalen. Maar wanneer de schade weer hersteld was en hoe het gebouw er toen uitzag, kan ik mij niet meer herinneren.
|
| Drs. W.F. van Moosel, Bilthoven |
| Beste renovanten,
Bewonderend kijkend naar uw werk reageer ik zo even op uw site.Het kost u en uw computer vast HOOFDBREKENS. Voor de bombardiers was dit een eitje.
veel succes met uw werkzaamheden en wie weet tot ziens op het witte doek.
met vooruitstrevende en hartelijke groet, |
| L.A ten Hacken |
| L.s.,
Ten eerste de mededeling dat ik helaas geen foto's of documenten heb van / uit / over Middelburg.
Ben geboren in 1929 in Vlissingen en mijn vader was daar melkboer en die ging praktisch elke donderdag namiddag naar Middelburg naar de
Botermarkt en had daar enkele vaste boeren of beter gezegd boerinnen waarvan hij (boeren-)boter en /of eieren vankocht. Voor die rolletjes
boter was er n.l. een boer waarvan de koeien in het vroegste voorjaar al buiten waren en had mooie gele grasboter.
Op vrije dagen of tijdens vakanties mocht ik dan mee op de motorbakfiets. Keken dan ook nogal eens op de Markt rond en als opgeschoten knul (soms met een vriendje) was dat altijd interessant. Zoals b.v. de Arnemuidse visvrouwen, met de trein naar de stad kwamen met de manden aan een juk over de schouders en die pal voor het stadhuis met hun vismanden hun waren uitventten. Zagen ze soms zitten op de
rand van twee dicht bijeen staande manden en daar liep dan iets meer (p).....water uit over straat, ra, ra wat was dat !
Vonden het altijd een chique stad en het leukste was o.a. als we met de el.tram met de gehele familie op bezoek gaan naar oom en tante
die op de Schoorsteenvegerssingel woonden, n.l. oom Nico en tante Nel. Die tram kon zo heerlijk piepen en knarsen als hij door de
bochten van de Zandstraat of Langeviele draaide. Die ome Nico van Oost was een zoon van de weduwe van Oost die op 't Zand een klein
kruidenierswinkeltje runde (Was het Zand toen nog gemeente Koudekerke ?) Oom Nico was een flinke staande vent met wat gezag, want
hij was marktmeester en dacht ook havenmeester en tevens brandweerman (-meester ?), vrijwillig of in dienst v/d gemeente maar dat weet
ik niet en had een kantoortje in de Stadsschuur.
Ze woonden in een in een eigen mooie eengezinswoning van de jaren in 1920, dacht in een rijtje van 4 of 6 tegenover het opslagterrein van
de metaalhandel van van Renterghem. Toen in de eerste Meidagen van 1940 de eerste bommen al in de Scheldestraat / hoek Singel waren
gevallen, bij een tante was er al een deel van de gevel stuk en gevlucht naar Middelburg bij ome Niek en tante Nel. Voor de veiligheid vonden
onze ouders het beter om in die tweede week daar ook maar heen te gaan, met en /op de bakfiets het nodige beddengoed en kleren en wel met z'n vijven. We waren toen al met acht mensen en daar kwamen kort erna onze opa en oma uit Vlissingen bij . Nog een oom en tante (broer van mijn moeder) en familie van die tante met zijn vieren zijn bij een broer van Nico van Oost in zo'n groot huis op de Dam onderge-
bracht. Nu Dam Noordzijde tussen de Molstraat en de ...straat.
Zij raakten op straat tijdens een beschieting of bombardement beiden nog
gewond door scherven aan hun benen en belandden een poosje in het
ziekenhuis aan de Noordpoortstraat ???. Die veiligheid was dus ijdel en
hadden allen net zo goed in Vlissingen kunnen blijven, want aan die vier
huizen van bovengenoemde famielies was er geen schrammetje.
Toen Middelburg brandde was om Nico als brandweerman natuurlijk dagen
niet thuis en liepen mijn vader en ik soms met een akertje water vanuit het slaapkamerraam in de dakgoot, als door wind of anderszins er veel vonken rondvlogen.
Die eerste binnenrukkende Duitsers confiskeerden al snel vaders motorbakfiets die op het terrein van van Renterghem stond. Moeder zag het gebeuren, maar zei direct niets tegen mijn vader, gelukkiig maar want die kon nogal eens fel zijn.
Een paar dagen nadat de branden geblust waren en oom Niek een paar dagen
en / of ook nachten had geslapen gingen we weer naar Vlissingen.
|
| J.A. Schrier |
| Ik vind het zeer bijzonder dat mijn opa, die ik niet gekend heb, nu zo in de belangstelling staat, echt heel bijzonder. Mijn oma, die ik wel gekend heb, zou glunderen van trots. Zij heeft het overlijden van mijn opa nooit kunnen verwerken. Zij is in 1974 overleden.
Beide foto's zijn volgens mij op dezelfde dag genomen, zelfde plaats, sneeuw en dezelfde bomen op de achtergrond. Mijn vader staat op beide foto's als jonge jongen. Mijn opa heeft nooit een orgel in eigendom gehad, maar huurde die. Het orgel is door de Duitsers in beslag genomen en naar Rotterdam gegaan. Mijn opa is in februari 1942 op transport naar Duitlsland gegaan en op 31 mei 1942 omgekomen bij een bombardement in Berlijn. Zijn naam was Hubrecht van de Putte, de naam Hein is bij ons niet bekend. Door zijn vrouw werd hij Huube genoemd.
Ik zou het zeer waarderen als u mij de foto uit de krant als fotobestand naar mij wilt mailen.
Ik wil nogmaals zeggen hoe bijzonder het is om mijn opa in de krant te zien staan samen met mijn vader, heel ontroerend. |
| Hugo van de Putte |
| Op uw site Middelburg 1940 vulde ik in het adresregister de naam van mijn vader (M.H. Braat) in. Eigenlijk tegen beter weten in want Nieuw- en Sint Joosland, waar we toen woonden, was destijds nog geen deel van de gemeente Middelburg.
Wie schetst mijn verbazing toch een Middelburgs adres (Nieuwe Haven 39) te zien te krijgen... Helaas bij "beroep" en "opmerkingen" was niets ingevuld. Maar is daar ergens nog iets meer over te vinden? Bij mijn weten was er - zeker in die tijd in Zeeland - geen tweede M.H. Braat.
Volgens mijn herinneringen heeft mijn vader, afkomstig uit Arnhem, eind jaren twintig/begin jaren dertig aan het Koorkerkhof gewoond, op kamers, tot hij trouwde en vanaf januari 1931 ging wonen op het adres Tweede Weg 4 in Nieuwland (nu heet dat Eerste Weg 4).
Ik ben zeer benieuwd of u mij meer informatie kunt sturen. |
| Ernst Braat |
| Hallo deze site heb ik via de P.Z.C. gevonden .
Als oud inwooner van Middelburg vind ik het leuk om bekende namen tegen te komen
Waar ik in de jaren 50 ben opgegroeid Lange Geere SINGELSTRAAT St Jorisstraat.Beenhouwerssingel. |
| H.D. Kramer |
| Goedenmiddag,
Ik heb jullie site van Middelburg bekeken. Heel interessant.
Ik heb alleen een aanmerking betreft de foto van de Seisbinnenbrug. Volgens mij kan dat alleen maar
de Langevielebinnenbrug zijn. Zelf heb ik 27 jaar op het Seisdam gewoond recht t.o. deze brug |
| M. Hofman |
| Ik heb met belangstelling naar de website middelburg1940 en vergeten bombardement gekeken.
Ik zelf ben op 15 mei 1940 als een van de tweeling Vuijk geboren geboren in de Lange Gistraat 34. Mijn vader was M. Vuijk metaalarbeider en later elektricien bij Mennens in de Korte Noordstaart. Mijn moeder geboren Johanna Becks was een Zuster van Jo Becks bekend keeper van Middelburg die in de oorlog is gesneuveld. Hij woonde in de Nederstaart 13
Vlak na onze geboorte zijn wij geëvacueerd naar Domburg zoals mij later is verteld met paard en wagen die bananen vervoerde.
Mijn vader had eerst het advies gekregen om met ons en mijn moeder naar het het complex van de VOC te gaan niet ver van de Lange giststraat, en daar in de kelders te schuilen, gelukkig heeft hij dat advies afgewezen want dat werd vlak daarna gebombardeerd.
Omdat wij vlak voor het bombardement waren geboren hebben mijn zus en ik lang de bijnaam gehad van bommetje en granaatje. Mijn zus was het granaatje.
Daarna hebben wij tot juni 1953 in de Lange Giststraat gewoont, tijdens mijn lagereschooljeugd speelde wij op de puinhopen de Abdij.
Als kind herriner ik mij dat de Ortscommandant op het Damplein was gevestigd in het hoekje naast de Graanbeurs die toen als fietsestalling voor de politie dienst deed. Ook werd deze vaak voor andere doeleinden gebruikt zoals de jaarlijkse groenten tentoonstelling ven groenten die door leerlingen van de lagereschool waren gekweekt. Als kind van bijna 5 jaar kan ik mij nog helder voor de geest halen dat wij in de kelder van van Miert schuin tegenover ons naast de slager Troller in de schuilkelder moesten als er vliegtuigen over kwamen. ook de overgave van de Duitsers op de Markt van Middelburg staat diep in mijn geheugen gegrift. |
| Marinus Vuijk |
| Er zijn ook nog oude foto,s van Middelburg te downloaden op www. geheugenvannederland.nl zoals de steenrotse ,de gouden zonne, oost-indisch huis enz. deze zijn erg mooi van kwaliteit
|
| C. Riemens |
